Sznurki, linki

Trolle udało się poskromić, ogłuszyć i zapędzić do łóżek ;-D , więc mam chwilkę czasu żeby zaległe posty wrzucić  ;-D
Stąd wrzucam tylko informację i przykładowe zdjęcia sznurków i linek, które jak ktoś mi ostatnio uświadomił, również mogą być interesujące dla osób związanych z rekonstrukcją historyczną.
Preferuję dwie techniki - lucet i (jak ją sobie określam) "na pół". Znam jeszcze kilka innych ale w tych dwóch czuję się na tyle pewnie że mogę je zaoferować zainteresowanym.
Sznurki wykonuję albo z wełny ręcznie przędzionej, albo z kupnej podhalańskiej.
Standardowo można sobie zamówić barwienie  naturalne lub chemiczne.
A tutaj dwie fotki poglądowe:

Powyżej technika "na pół" - sznurki na zdjęciu są używane i to dosyć długo (około trzech lat), i dlatego wyglądają na lekko sterane. O ich trwałości świadczy fakt, nie cackam się z nimi, bo dwa górne służą jako części uprzęży końskich (gryzący pot, deszcz, gnojówka, itd ;-)) , a ostatni jako odciąg mojej wiatki na wyprawach i obozach.  Poza tym te konkretne sznurki są wykonane z resztek wełen (co mi tam akurat zostało i nie dało się wykorzystać inaczej to wrzucam w takie właśnie rzeczy, żeby nie leżało i się nie marnowało), ale oczywiście nie ma problemu by zrobić je jak należy z normalnego pełnowartościowego materiału :-)

A tutaj powyżej to sznurki z lucetki. Szary jest z wełny podhalańskiej "od górali" w kolorze naturalnym (nie jest barwiony), natomiast biały to próbny kawałek z grubego double przędzionego na "Gwidonie".

Zapraszam jeśli ktoś jest zainteresowany na priv lub email rosamar(at)wp.pl

Grunwald, Grunwald..

Ostatni post był jakieś eony temu.
Co nie znaczy że nic nie robiłam i się opierniczałam. Raczej wręcz ugrzęzłam w robocie szyjąc, krojąc, plotąc, zaginając i jeszcze wiele innych ąc-ów. Przyczyna prosta - Grunwald się zbliża! I gdy zdawszy sobie z tego sprawę zrobiłam remanent mojego dobytku to okazało się żę tu się siepie, tam ślimaczy a gdzie indziej w ogóle zaginęło, jednym słowem Sodoma i Gomora.
Jakby tego jeszcze było mało to w  bezdennie głupim porywie szlachetności zobowiązałam się obszyć kumpla od A do Z na tę imprezę. A ponieważ wymagania w tym roku wyśrubowane no i jakbym fuszerkę odpaliła to bym chyba ze wstydu spłonęła, więc nie skończyło się na legginsach ala Robin Hood i koszuli, tylko na pełnym dublecie z nogawicami, dwóch koszulach, dwóch parach gaci, pasku, kaletce, eleganckiej wełnianej Robe i pierdylionie sznureczków do dubletu itp,itd. Przymus uplecenia owych sznureczków sprawił że odświeżyłam sobie znajomość z lucetką, a także jako osoba skąpa straszliwie  stwierdziłam że czemu mam płacić za skuwki po 4 zeta za sztukę kiedy mogę sprobować zabawić się w tokarzo-zaginacza i samemu owe aquilettes skręcić. Jak pomyślałam tak zrobiłam i dzień następny poświęciłam na poszukiwanie materiału deficytowego do onych skuwek a mianowicie blachy mosiężnej. Przelazłszy pół Trójmiasta i ileś sklepów, wreszcie jakaś miła Pani skierowała mnie w bardzo niebezpieczne rejony (tuż obok Urzędu Skarbowego!) gdzie z narażeniem życia swojego i dziecia odnalazłam sklepik żywcem wyjęty z poprzedniej epoki, w którym przemiły starszy pan zaprezentował mi pełną gamę różnej grubości blach w przystępnej cenie! Tak więc rozpoczęła się moja przygoda z kombinerkami i już po iluś próbach i zaledwie z dwudziestu zepsutych kawałkach blaszki osiągnęłam pewien sukces - skuwki dają się robić i nawet jakoś wyglądają. Efekt moich bojów blaszano-kombinerkowych na zdjęciach. Tak się rozpasałam że łypię teraz oczkiem gdzie by tu można nabyć drogą kupna nity mosiężne i z blaszki porobić trochę fikuśnych ozdóbek do pasków ale to niestety musi trochę poczekać.
A na razie wracam do tego co mi jeszcze zostało do roboty czyli trzech brakujących par butów :-/

Wrrrrr